Środki ochrony prawnej

Środki ochrony prawnej to ustanowione w Dziale VI ustawy Prawo zamówień publicznych mechanizmy, za pomocą których podmioty do tego uprawnione mogą bronić swoich praw podmiotowych, które mogą być narażone na uszczerbek, wynikający z nieprawidłowości zaistniałych w postępowaniach o udzielanie zamówienia publicznego. 

Ustawa pzp przewiduje trzy środki ochrony prawnej: 
1) protest wnoszony do zamawiającego (art. 180-183 pzp), 
2) odwołanie wnoszone do działającej przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych Krajowej Izby Odwoławczej (art. 184-193a pzp), 
3) skarga do sądu na orzeczenie KIO. (art. 194-198 pzp, jedyny środek, który przysługuje także zamawiającemu). 

Na podstawie Art. 179 ust. 1 pzp uprawnienie do wnoszenia środków ochrony prawnej przysługuje: 
1) wykonawcom, 
2) uczestnikom konkursu, 
3) innym osobom, jeżeli ich interes prawny w uzyskaniu zamówienia doznał lub może doznać uszczerbku w wyniku naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy.
Ponadto, zgodnie z art. 179 ust. 1a pzp, skarga do sądu na orzeczenie KIO jest środkiem ochrony prawnej, który przysługuje także zamawiającemu.

Ustawa w szczególnych sytuacjach (przed upływem terminu składania ofert i w przypadku naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy) pozwala, aby środki ochrony prawnej przysługiwały również organizacjom zrzeszającym wykonawców, które są wpisane na listę organizacji uprawnionych do wnoszenia środków ochrony prawnej (listę tę prowadzi Prezes Urzędu Zamówień Publicznych i mogą być na nią wpisane podmioty określone w art. 179 ust. 3 pzp). 

Najważniejszą przesłanką, która świadczy o legitymacji do wnoszenia środków ochrony prawnej przewidzianych przez ustawę Prawo zamówień publicznych jest posiadanie interesu prawnego. Uszczerbek w prawach podmiotowych osoby wynikać musi z decyzji bądź zaniechań zamawiającego (protest i odwołanie) albo decyzji Krajowej Izby Odwoławczej (skarga do sądu).

Autor: Jakub Michalski

Stan prawny na: 8 grudnia 2008 r.

Powrót